Kurt Sermeus

2. De voorbereiding

Intussen wist ik dat er in Minden twee zweefvliegscholen zijn, Soar Minden en High Country Soaring. De eerste vliegt het hele jaar door en verhuurt een tiental zweefvliegtuigen (Astirs, Discus, LS-3, Mini Nimbus). De tweede richt zich voornamelijk op bezoekers die hun eigen zweefvliegtuig meebrengen en is 's winters weinig actief. Daarnaast is tijdens de weekends en de zomer ook de lokale club, Minden Soaring Club, actief op hetzelfde vliegveld. De keuze voor Soar Minden lag dus voor de hand. Maar wat kon ik verwachten in Minden? Van Gaston en Luc had ik gehoord dat zij met een nogal gebrekkige organisatie van Soar Minden te kampen hebben gehad toen ze er in de zomer van 1987 geweest zijn. Om mij van het tegendeel te vergewissen vooraleer ik aan dit avontuur begon, heb ik her en der (tijdschriften, webpagina's) gezocht naar verslagen van ervaringen van mensen die er al geweest waren. Alle verslagen die ik kon vinden, waren ronduit positief over Soar Minden en de organisatie onder leiding van Tony Sabino, sinds 1988 de eigenaar en hoofdinstructeur van Soar Minden. Dit gaf me voldoende vertrouwen om ermee door te gaan en na enkele e-mails naar Tony Sabino had ik een periode van 8 dagen vastgelegd voor mijn vliegvakantie in Minden.

Aangezien november tot april in Minden de periode bij uitstek met golfstijgwind is, was mijn doel in de eerste plaats de 5000 m hoogtewinst. Ik moest mezelf dus voorbereiden op golfvliegen op grote hoogte in barre kou, zaken waar ik nog totaal geen ervaring mee had.

Lijgolven in de luchtstroming achter een bergketen.

Literatuur specifiek over golfvliegen is vrij schaars. Het bekende boek `New Soaring Pilot' van Welch & Irving geeft wel een interessante inleiding, maar deze is te summier. Een interessant boekje voor de beginner is `Practical Wave Flying' van Mark Palmer. Na enig zoeken kon ik bij Knauff & Grove in Pennsylvania nog een van de laatste exemplaren van de tweede editie van dit boek op de kop tikken. In 130 pagina's behandelt Palmer alle aspecten van het golfvliegen waar je als beginner iets over moet weten: lijgolven en meteorologische voorwaarden, gebruik van zuurstof en fysiologische gevaren van grote hoogten, effect van grote hoogte op het vliegen, sleepvlucht door de rotor, klimmen en dalen in de golf, noodprocedures en tenslotte overlandvlucht in de golf. Dit was mijn voornaamste bron van informatie voor de voorbereiding van mijn golfvliegavontuur.

Ik zou in Minden met de Grob Twin Astir en Club Astir gaan vliegen (de Amerikanen spreken respectievelijk van de `103' en de `102'). Met de 103 was ik intussen redelijk goed vertrouwd en de 102 is de eenzitter versie van de 103. Wat toestellen betrof, was ik dus al op bekend terrein. Het enige verschil is dat men in de USA andere eenheden gebruikt: afstanden in nautical miles (NM), hoogten in feet (ft) en snelheden in knots (kts). Om me hiermee vertrouwd te maken had ik vooraf wat met omrekeningen en vuistregeltjes geoefend. Wetende dat 1 NM = 1.852 km = 6076 ft, kan je als benadering volgend regeltje hanteren: 1 NM = 1.8 km = 6000 ft. De omrekening van de snelheden op de variometer, in kts of ft/min, is ook eenvoudig: 1 kt = 100 ft/min = 0.5 m/s. De Amerikaanse eenheden maken het eigenlijk eenvoudiger om tijdens de vlucht rekensommetjes te maken. Deel de aflezing op de snelheidsmeter door de aflezing op de variometer en je hebt meteen het glijgetal (waarom is dit niet meer waar als je op enkele duizenden meters hoogte vliegt?).

Als je enige ambities hebt als `hoogvlieger', in de letterlijke zin, moet je je beschermen tegen de koude. Met temperaturen die tot zo'n -50 °C kunnen gaan, is warme kleding een noodzaak. Mijn `high altitude' kostuum bestond uit: om te beginnen thermisch ondergoed en dito sokken, vervolgens een jeans en een dik hemd, twee paar dikke wollen sokken (in totaal dus 3 paar sokken!), een `fleece' (een warme trui zeg maar), een gevoerde skibroek en winterjas en ten slotte warme handschoenen en een wollen muts. Als schoeisel kon ik een paar warme boots van Soar Minden lenen.

In de laatste weken voor mijn vertrek volgde ik de weersvoorspellingen voor Minden op de voet, weerkaarten en satellietfoto's van de NOAA, het luchtvaartweerbericht van Reno. Vanaf half december had zich een stevig hogedrukgebied geïnstalleerd boven de Great Basin, het woestijngebied dat het grootste deel van Nevada beslaat. Zacht en zonnig, maar vooral windstil weer was het gevolg in Minden. Geen schijn van kans om met zo'n weer ook maar een zwakke golf te krijgen achter de Sierra Nevada. Ik werd al redelijk ongerust over het uitzonderlijk stabiele weer in `wave country'. De laatste weerberichten die ik zag voor ik vertrok, deden me toch weer hoop krijgen, het hogedrukgebied zou weldra gaan afzwakken en naar het oosten opschuiven, zodat de weg vrijkwam voor de luchtstromen van over de Pacific.

Links:

Soar Minden
High Country Soaring
Minden Soaring Club
National Weather Service - Reno Soaring Forecast
Mountain Wave Forecast Model
Knauff & Grove Soaring Supplies