Kurt Sermeus

8. Ridge flying

Op dinsdag 16 januari stond er een matige ONO wind in de Carson Valley, iets wat niet zo heel vaak voorkomt. Alweer niet het weer voor golf, maar wel om eens te leren wat hellingstijgwind is.

Ik had nog totaal geen ervaring met hellingvliegen en dus kreeg ik eerst een briefing hierover door Joe, een andere instructeur van het Soar Minden team. Rond 13 uur vertrokken we dan in een Twin richting Sierra Nevada. Er stond nog steeds een matige ONO wind, de zichtbaarheid was goed, maar er hing wel een stratocumulus wolkendek op zo'n 9000 ft, dus onder het niveau van de bergtoppen. Ik was tijdens mijn golfvlucht al redelijk dicht bij de bergen gekomen, maar nu bracht de sleper ons tot zeer dicht bij de bergflanken. Om van de hellingstijgwind te kunnen profiteren moesten we dan nog dichter gaan vliegen, zo dicht dat je zelfs een konijn onder de bomen zou kunnen zien zitten!

We vonden tot 4 kts stijgen en zaten dan ook al snel aan de wolkenbasis. We konden een hele tijd langsheen de bergflanken vliegen en bijna voortdurend net onder het wolkendek blijven. Het was ijzig koud en er vielen ijsnaalden uit de wolken. Na een halfuur vliegen hadden we geen snelheidsmeter meer, de pitot was dichtgevroren. Zonder snelheidsmeter vliegen was even wennen, maar in de Twin viel dit nog best mee. Geleidelijk leerde ik waar en hoe ik de hellingstijgwind moest gaan zoeken. Na meer dan een uur van het berglandschap te hebben genoten, vlogen we terug de brede vallei in richting Minden, waar het intussen zonnig was geworden. De rest van de dag heb ik nog nagenoten van die adembenemende eerste hellingsvlucht.

De volgende dag was de wind naar OZO gedraaid en jammer genoeg ook zwakker geworden. Met een perfect blauwe hemel en uitstekende zichtbaarheid was dit een goede gelegenheid om de hellingen van de Sierra Nevada nu eens alleen te gaan verkennen. Ik verkoos hiervoor wel de Twin omdat ik mij met de G-102 nog niet genoeg vertrouwd voelde. De sleper bracht me tot tot aan een mooie besneeuwde bergflank nabij de Genoa Peak. Voorzichtig heen en weer vliegend langs de steile helling klom ik heel langzaam. De wind was heel wat zwakker dan de dag voordien, maar nog net sterk genoeg. Ik kon tot een 50 a 100 meter boven de besneeuwde bergkam uit klimmen en ben daar bijna 2 uur blijven heen en weer vliegen. Dat zou saai lijken, ware het niet dat het zicht wondermooi was, met Lake Tahoe aan de ene kant en de Carson Valley aan de andere kant en natuurlijk de besneeuwde bomen onder mij. En ik had ook het gezelschap van Walt, een gewezen Navy-piloot, die met de 102 vloog.

Ik heb ook nog andere hellingen eens geprobeerd, maar daar steeg het nog veel minder goed. Na meer dan drie uur en diep onder de indruk van de zuivere schoonheid van de besneeuwde bergen ben ik dan terug in Minden geland. Dit soort vlucht had ik niet in Minden verwacht, maar ik vond het zeker even leuk als de vlucht in de golf.

Links:

Silentflight.com (veel Minden foto's!)
Lake Tahoe